است و صاحب الف و لام را قبول مىنمايد پس « ذو » كه به معناى صاحب است نكره مىباشد . قوله : حالكونه مؤثّرا التّعريف : ضمير در « حالكونه » به الف و لام راجع است . قوله : فانّ ال الدّاخلة عليه : ضمير در « عليه » به حسن راجع است . قوله : لا تؤثّر فيه تعريفا : ضمير فاعلى در « لا تؤثّر » به ال و ضمير مجرورى در « فيه » به حسن عود مىنمايد . قوله : فليس بنكرة : ضمير در « ليس » به حسن عود مىنمايد . قوله : او ليس بقابل لال : ضمير در « ليس » به اسم نكره عود مىكند . قوله : لكنّه واقع موقع ما قد ذكرا : ضمير در « لكنّه » به اسم نكره راجع است . قوله : اى ما يقبل ال : تفسير است براى « ما قد ذكرا » . قوله : فانّها لا تقبل ال : ضمير در « فانّها » به ذى راجع است . قوله : لكنّها تقع موقع ما يقبلها : ضمائر در « لكنّها » و « تقع » به ذو راجع بوده و ضمير مؤنّث در « يقبلها » به الف و لام عود مىكند . قوله : و هو صاحب : ضمير « هو » به « ما يقبلها » راجع است . متن : « 53 » و غيره معرفة كهم و ذي * و هند و ابني و الغلام و الّذىّ تجزيه و تركيب غيره : مضاف و مضاف اليه ، مبتداء . معرفة : خبر . كهم : جارّ و مجرور ، متعلّق است به استقرّ ، خبر براى مبتداء محذوف و تقدير كلام چنين است : و ذلك يكون كهم .